پشت بر معرکۀ جنگ نمی‌گرداند

هر که بر رو چو سپر زخم تواند برداشت                                              پشت بر معرکۀ جنگ نمی‌گرداند

این بیت از سالک قزوینی و یک بیت از غزلی از وی است که در پایان متن، این غزل رو به صورت کامل می‌نویسیم.

محمدابراهیم سالک قزوینی، از شاعران قرن 11 هجری و دورۀ صفویه و متولد قزوین است. سفرهایی به هند و کشمیر داشته و با شاعران برجسته‌ای همچون کلیم کاشانی و قدسی مشهدی آشنا شده و معاشرت داشته است. به همین سبب، سبک اشعار وی، سبک هندی است.

یک نمونۀ دیگر از ابیات زیبای سالک قزوینی این بیت است:

بر لب من خندۀ او، مهر خاموشی شکست                               چون شود شکرشکن طوطی سخنگو می‌شود

و اما غزل کاملی که بیت اول این متن از آن گرفته شده است:

گل یکرنگی ما رنگ نمی‌گرداند                                                  هرگز این شیشه رخ از سنگ نمی‌گرداند
می‌کنم زخم تو را بس‌که بر اعضا تازه                                          ناخنم پیرهن رنگ نمی‌گرداند
هر که بر رو چو سپر زخم تواند برداشت                                       پشت بر معرکۀ جنگ نمی‌گرداند
نیست اشک غرض‌آلود حریف دل او                                              آب باریک هوس سنگ نمی‌گرداند
پشت و روی ورق نالۀ عشاق یکی‌ست                                        نغمۀ راستی آهنگ نمی‌گرداند
تا ز خون دل من دامن افلاک تر است                                            چرخ آیینۀ بی‌زنگ نمی‌گرداند
«سالک» از کسب هنر دست کشیدم که فلک                               روزی بی‌هنران تنگ نمی‌گرداند